Jump to Navigation

پاسخ به اتهامات ناروا دربارۀ عدم معالجۀ آیت الله شریعتمداری

پیغام خطا

Notice: Undefined offset: 1 در counter_get_browser() (خط 70 در /hard2/serve/sites/all/modules/counter/counter.lib.inc).

8 / 9 / 91- درپی انتشار مقاله ای از دکتر محسن کدیور پیرامون ماجرای آیت الله شریعتمداری و ادعای ممانعت نظام جمهوری اسلامی و امام خمینی(س) از فراهم نمودن امکان معالجه بیماری ایشان، پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران طی یادداشـت ها و مصاحبـه هایی به این موضوع پرداخت و برخی از زوایای مسـئله را روشن نمود.

در پی پاسخ مجدد دکتر محسن کدیور به این مسئله، پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران گفتگویی با دکتر حمید انصاری (قائم مقام موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی) انجام داده است که حـاوی زوایای ناگفته و درخور توجهی است که در ادامه می خوانید:

- اخیرا یکی از سایت  های خارجی با انتشار اسنادی در صدد احیای مجدد موضوع آیت الله شریعتمداری است و در این مسیر، نسبت ها و اهانت های بسیاری را متوجه امام کرده است. آیا جناب عالی و موسسه قصد پاسخگویی ندارید؟

آقای دکتر حمید انصاری: در ابتدا لازم است از حساسیت دوستان تشکر کنم و طبعاً بر همین اساس هم سایت جماران از آغاز این مسئله را دنبال کرده است. البته نظر شخصی اینجانب این است که وظایف و شأن موسسه تنظیم و نشر آثار امام فراتر از پاسخ گویی به صورت موردی به این قبیل ادعاها و اتهاماتی است که تقریباً به صورت شبانه روزی از اول پیروزی انقلاب اسلامی تا امروز در رسانه های بیگانه تکرار می شود که وجه مشترک همه اتهام نامه های اخیر، سوء استفاده از شرایط کنونی ایران و پیوند دادن وقایع حال حاضر به حوادث 20 و یا 30 سال پیش از این، بدون هیچ گونه ارتباط منطقی و واقعی بین آنها و در نتیجه وارونه گویی وقایع گذشته انقلاب، مظلوم نمایی، جعل دروغ و ایراد انواع تهمت ها نسبت به امام و فرزند مظلوم و مرحوم او و دیگر یاران امام و نقد عملکرد مردم ایران در دهه اول انقلاب می باشد. ضمن آن که برخلاف القای نویسنده مطالب انتشار یافته اخیر -  که اشاره کردید- آنچه که وی ادعا کرده و آنچه که او به عنوان سند ارائه کرده است هیچ یک مطالب جدیدی نیستند که نیازمند پاسخگویی باشند . اما از آنجا که نویسنده در پاسخ به اظهارات دو صفحه ای آیت الله بجنوردی، متجاوز از 40 صفحه بر مدعای نوشته اول خود تأکید ورزیده و به اصطلاح سند ارائه کرده است، ممکن است سکوت موسسه را حمل بر پذیرش اتهامات وارده خویش نماید و بعداً این امر را نشانه اتقان مستندات و درستی ادعاهای خود فرض کند. لذا ممکن است افرادی را که بر حقیقت حوادث آن دوران و ماجرای آیت الله شریعتمداری آگاه نیستند تحت تأثیر قرار دهد. بنابراین پاسخ به پرسش های شما را در مسیر دفاع از حقیقت ، مفید می دانم، به خصوص که سایت جماران عملاً وارد این بحث شده است. اما ذکر دو سه نکته کوتاه ولی مهم ضروری است: موضوع بیماری مرحوم آیت الله شریعتمداری اصلی ترین محور اتهام نویسنده مذکور به امام است که مدعی است آن مرحوم معالجه نشده است و جلوگیری از آن با نظر و دستور امام بوده است. در این باره بهترین ردیه بر این ادعا، نامه های خود آیت الله شریعتمداری است  که نسخه اصل اکثر آن ها موجود است. نقل فرازهای مورد استناد در این نامه های متعدد را به پاسخ تفصیلی موسسه در آینده موکول می کنم اما در این مجال ذکر دو مورد آن در اثبات دروغ بودن ادعای مذکور کافی است : ایشان در رجب 1402 خطاب به امام می نویسند: «حضرت مستطاب آیت الله العظمی آقای خمینی دامت برکاته با ابلاغ سلام و تحیات، دیروز امر فرموده بودید که دو نفر دکتر برای بررسی ، معاینه و معالجه حقیر به قم بیایند. از این لطف و بزرگواری مخصوص، فوق العاده ممنون و دعاگو هستم و به حمدالله فعلاً احتیاج به بستری در بیمارستان نشد...» و در نامه دیگری، در دوران حصر به امام نوشته اند:

« حضرت مستطاب آیت الله العظمی آقای حاج آقا روح الله خمینی دامت برکاته

با ابلاغ سلام و تحیات و تبریک عید شریف مبعث به عرض عالی می رساند که دیروز چند نفر از دکتر ها به دستور وزارت بهداری برای عیادت حقیر آمده بودند ...» این مطلب در چند جای دیگر در تاریخ های دیگری هم آمده است.

- آیا به جز نامه های آقای شریعتمداری مدارک دیگری هم وجود دارد؟

انصاری: قطعاً، علاوه بر شهادت رابطین و نمایندگان متعددی که از سوی امام خمینی برای عیادت ایشان و رسیدگی به درخواستهایی که ایشان طی نامه ها ی خود به امام نوشته ، اعزام شده اند- که اغلب آنها مورد وثوق طرفین بوده و خود مرحوم آیت الله شریعتمداری اعزام ایشان را به عنوان افراد مورد اعتماد درخواست کرده است، امثال آیت الله کرمانی و آیت الله حاج شیخ حسن صانعی- مدارک دیگری در همین رابطه وجود دارد و ان­شاء الله منتشر می شوند. قاطع ترین سند غیر قابل خدشه که بطلان تهمت و ادعای مذکور را آشکارا اثبات می کند اظهاراتی است که آقای دکتر باهر به عنوان یکی از پزشکان معالج آن مرحوم - که نه امروز بلکه مدت ها و شاید سال ها پیش از این - در ضمن گفت وگوی بسیار مفصلی که به بیان خاطرات طولانی مدت خود از ارتباط با مراجع و معالجات ایشان اختصاص دارد بیان کرده است و در سایت ها منتشر شده و در دسترس همگان می باشد . تدین ، و وثاقت آقای دکتر باهر که معروف به طبیب­العلماء است نزد مردم قم و قاطبه علما و مراجع گذشته و حال حوزه علمیه قم بر آشنایان به مسائل قم و حوزه علمیه بی نیاز از بیان است. ایشان طبیب مخصوص آیت الله گلپایگانی و دکتر معالج و مورد اعتماد آیات عظام: امام خمینی، شریعتمداری و نجفی مرعشی و آیت الله منتظری و برخی از مراجع فعلی قم و مردم قم می باشد.

نقل فراز مورد نظر از اظهارات مفصل ایشان برای بطلان ادعا و تهمت بی پایه بازگو شده توسط نویسنده بی نیاز از توضیح می باشد:

 -امام(س) با این که ابهت خاصی داشتند اما بسیار با لطف و کرامت با افراد برخورد می­کردند، از جمله برخورد امام(س) با آیت­ الله شریعتمداری قابل ستایش است؛ گویا بستری کردن آقای شریعتمداری در بیمارستانی در تهران طبق دستور ایشان بوده است.

انصاری: همین­گونه است. امام(س) بیماری آقای شریعتمداری را پیگیری می­کردند. ملاحظه بفرمایید: «امام پیغام دادند که بیا کارت دارم. مثل اینکه امام از جریان بیماری آقای شریعتمداری مطلع شده بودند اما از جزئیات خبر نداشتند. آن­موقع من پزشک ویژه آقای شریعتمداری هم بودم. البته امام به صورت ویژه از حال جسمی شریعتمداری نپرسیدند، بلکه فرمودند: شما پیش آقای شریعتمداری بودی. مشکلش چیست؟ من گفتم: آقا، ایشان سرطان کلیه دارد. کلیۀ راستش تومور دارد. فرمودند: از طرف من بروید و ایشان را ویزیت کنید، سپس دستوراتی هم دادند. بنا به دستور، برای عیادت آقای شریعتمداری به قم رفتم. قبل از آن خدمت آیت الله گلپایگانی رسیدم و گفتم: آقا مرا مأمور کرده که امروز خدمت آقای شریعتمداری بروم و از ایشان عیادت کنم، شما فرمایشی ندارید. آقای گلپایگانی فرمودند: آقای علوی [داماد بزرگ آقا که الان فوت کرده و قبرش در شیخان است] هم با شما بیاید. آقای ایرانی، مسئول سپاه قم، هم آنجا بود و خواست که همراه ما بیاید. غروب بود که سه نفری آمدیم خیابان ارم. با تلفن هماهنگ شد و مجوز گرفتیم و رفتیم خدمت آقای شریعتمداری رسیدیم.»

- این ماجرا مربوط به بعد از محصور شدن آقای شریعتمداری در منزل بود؟

انصاری: بله، البته. به ادامه مطلب توجه کنید: «امام دستور دادند که از آقای شریعتمداری بپرسم خواسته های سیاسی­اش چیست. من خدمت آقای شریعتمداری عرض کردم: من از طرف امام برای عیادت شما آمده ام. آقای شریعتمداری گفتند: خوب شما که پزشک من هستید و همیشه پیش من می آیی. بیا بالا داخل اتاق صحبت کنیم. یک آقای پاسدار عزیزی به نام آقای موسوی هم بود که خواست دنبال ما بیاید. آقای شریعتمداری گفتند: آقاجان! دکتر باهر از طرف امام تشریف آورده ، کار خصوصی با من دارد. شما اینجا تشریف نیاورید. اطاعت کرد و رفت.

آقای شریعتمداری گفتند: من چهار خواسته دارم که خدمت امام بگو: اول اینکه من برای درمان بیماری­ام امکانات مالی دارم. می خواهم با پول خودم برای معالجه به خارج بروم. دوم این که آن حیاط بزرگی را که اشغال کرده­­اند من با پول سهم امام نخریدم، مال خودم است، این را در اختیار من بگذارند. سوم؛ پول های من بلوکه شده و من هیچ پولی در اختیارم نیست، این را آزاد کنند. چهارم؛ این که حرف­هایی که مردم علیه من شعار می دهند از امام خواهش کن که دستور بدهد علیه من مطرح نکنند و ننویسند.

خوب، اینها را گفت. فردای آن روز خدمت امام(ره) برگشتم و جریان را توضیح دادم. امام به آقای عبایی خراسانی، رئیس وقت دفتر تبلیغات، فرمودند: «خودت برو و صحـبت کن و تمام اموالی که مربوط به ایشان است برگردان. اگر حیاط خانه ­اش را تصرف کرده­اند، برگردان و هر پزشکی که احتیاج دارد برایش مهـیا کن. اما الان شـرایط طوری نیست که ایشان خارج بروند، به مصلـحت ایشان نیست که خارج بروند. خودتان با حاج احمدآقا هماهنگ کنید و هر پزشکی که ایشان می خـواهد با خرج دولت جمهوری اسلامی ایران از خارج بیاورید که از نظر درمانی کوتاهی نشود. در مورد شعار هم که من به مردم نگفتم شعار بدهند، دست من نیست. من که نگفتم خدای ناکرده مردم به ایشان جسارت کنند و من هم امیدوارم خود مردم این کار را نکنن، ولی نمـی توانم چنین چیزی را از مردم بخواهم که نکنید.» یادم هست در درگیری­های اوایل خبر آوردند که عکس امام را پاره کرده­اند. خدمت امام رفتند و به ایشان خبر دادند. شبی امام، خدایش رحمت کند، سخنرانی کردند و فرمودند: اگر به عکس من هم جسارت کردند، هیچ نگویید، چون اینها معاندند یا منافق هستند که می خواهند به این ترتیب جنجال راه بیندازند.

تیزبینی ایشان بسیار بجا بود. در مورد آقای شریعتمداری هم موضوع همین بود. امام(س) فرمودند: من که به مردم نگفتم شعار بدهید که حالا بگویم ندهید. به هر حال طبق دستور، آقای شریعتمداری در بیمارستان مهراد تهران بستری شد. همان جا درمانش را آغاز کردند، اگرچه سرطان کلیه پیشرفت کرده بود. منظورم به بزرگواری حضرت امام بود.»

لازم به یاد آوری است که مطالب فوق -  همان گونه که اشاره گردید- سال ها پیش از این در ضمن یک گفت وگوی طولانی و بسیار خواندنی توسط جناب آقای دکتر باهر (ریاست بیمارستان آیت الله العظمی گلپایگانی) در قم بیان گردیده و در سایت ها انتشار یافته است. اینجانب برای اطمینان از صحت انتساب و اجازه نقل و نشر از آقای دکتر باهر پیگیر تماس با ایشان بودم که شماره تماس را از طریق یکی از دوستان در قم بدست آوردم و دیشب (6 آذر) پس از بیست و دو سال توفیق تماس و احوالپرسی یافتم . ایشان ضمن اجازه نشر و بازگویی مجدد این خاطره فرمودند: خاطرات بسیار زیادی دارند که تنظیم کرده اند و در مراحل پایانی برای چاپ و نشر است. از تاریخ وقوع دیدار مذکور پرسیدم. گفتند: دقیقا یادم نیست ولی مربوط به اواخر سال 64 است. سوال کردم : چرا دکتر متخصص از خارج نیاوردند، گفتند: چون اصلا نیاز نبود (نه در تشخیص و نه درمان) بعد هم که بستری شدن ایشان طبق تشخیص اطبا اتفاق افتاد و ایشان را در بیمارستان (خصوصی و مجهز) مهراد تهران بستری کردند.

در مورد درخواست مرحوم آقای شریعتمداری برای سفر به خارج، بعد از کشف طرح کودتای قطب زاده و سابقه این موضوع در تصمیمات و اظهارات کودتا گران دستگیر شده و تماس آنان با 4 دولت خارجی و از جمله عربستان سعودی و  تقاضای آن مرحوم در برخی نامه ها به امام برای «سفر به مکه و مدینه و اقامت در مدینه تا هر وقت که صلاح باشد»، و درخواست مشابه دیگری به فاصله چند روز، به عنوان معالجه بیماری؛ و این که آیا این درخواست ها طبق نظر پزشکان معالج ایشان بوده است یا پیشنهادات و طرح ها و بهانه های اطرافیان؟ نکا­ت قابل توجهی وجود دارد که شرح مستند آن نیازمند تفصیل موضوع در آینده است. البته بخش عمده ای از آن در اسناد و خاطرات از سوی متصدیان امر ایشان در دوران حصر انتشار یافته است.

- یکی از بحث های مطرح امروز، بحث مصادره اموال شخصی آیت الله شریعتمداری است؛ آیا در میان اسناد شما نکته ای در این باره وجود دارد؟

انصاری: بله، نکته جالب دیگر که خلاف گویی نویسنده را ثابت می کند این است که مرحوم آقای شریعتمداری از امام به سبب این که ایشان دستور منع مصادره اموال شخصی ایشان را داده است تقدیر کرده و می نویسند: «آقای دادستان اظهار می کند که حقیر خصوصیتی ندارم و باید خانه صورت برداری شود. عرض می کنم که حضرت آیت الله خمینی مدظله، ولایت فقیه دارد و رهبر است و حکم ایشان بر همه لازم الاتباع است، لابد مصلحتی را مراعات فرموده اند و یا مورد لطف و شفقت دانسته اند» مضمون همین مطلب در برخی از نامه های ایشان هم آمده است و در اظهارات آقای دکتر باهر هم- که نقل شد - به صراحت بیان گردیده است.

نکته بسیار مهم دیگری که نویسنده مرتکب خلاف گویی شده و پیرامون آن با تأکید فراوان و با ادبیات تحریک کننده مطلب نوشته و از ظالمانه بودن این تصمیم سخن گفته و امام و نظام را متهم به ظلم کرده است، عدم محاکمه رسمی و قضایی آیت الله شریعتمداری است، غافل از آن که درخواست توقف بازپرسی مقدماتی و عدم ارجاع موضوع به محکمه و راکد گذاشتن محاکمه ایشان، تقاضای مصرانه شخص آن مرحوم بوده است و ایشان-  چنان که در آینده مستندات آن ارائه خواهد شد- در چندین نامه با تأکیدات فراوان از امام خمینی به واسطه اجابت این درخواست تشکر کرده است. برای نمونه نقل فرازی از همان نامه ای که اتفاقاً نویسنده در نوشته دوم خود به عنوان سند چهاردهم آورده است برای اثبات این که این امر درخواست خود ایشان بوده کفایت می کند ، آنجا که می نویسند: «...عرض دوم این که امر کنید صحبت محاکمه ما را راکد بگذارند و اگر لازم باشد خودتان شخصاً در وضع ما دخالت فرمایید» .

- نظر شما درباره اسنادی که نویسنده مطالب اخیر منتشر کرده چیست؟

انصاری: ایشان از حجم انبوه اسناد منتشر شده در ماجرای آیت الله شریعتمداری که بر خلاف ادعای نویسنده دقیقا مرتبط با موضوعاتی است که وی بدان پرداخته است چشم پوشیده و برای ادعا و اتهامات بزرگ خود به صورت گزینشی تنها به چند خاطره کوتاه آن هم در مواردی با حذف مطالب قبلی و بعدی آن که کاملا برخلاف مقصود نویسنده می باشد، بسنده کرده است. ضمن این که بسیاری از خاطرات در موضوعات مربوط به امام - از  نظر موسسه - محل تأمّل و نقد است. نویسنده برای تهمت بزرگ و تکان دهنده خود، ده سند-  به اصطلاح خودش - ارائه کرده است. 9 سند آن ربطی به اصل موضوع تهمت مذکور -یعنی ادعای دروغ دستور امام بر جلوگیری از مداوای آیت الله شریعتمداری- ندارد . نقد مستندات نه گانه و برداشت های اشتباه عمدی و یا سهوی نویسنده را به جوابیه تفصیلی آینده موسسه موکول می کنم . آنچه مهم است میزان اعتبار تنها مستندی است که نویسنده (به عنوان سند چهارم) آ ن  را مستمسک این تهمت بزرگ به امام قرار داده است که جای تأمل فراوان دارد .

این حق برای هر خواننده منصف محفوظ است که پرسیده شود شما که برای اثبات امر ثابتی که منکری نداشته و ندارد یک ، دو و سه سند را کافی ندانسته اید و خاطرات بسیار زیادی از موافقین و مخالفین را به دقت بررسی کرده اید و همه آنچه که در این امر یافته اید از نامه و خاطره به عنوان اسناد اطلاع امام از بیماری ایشان ارائه کرده اید تا نشان دهید که تحقیقتان دقیق و به اصطلاح خودتان در طلب کشف حقیقت و دفاع از حق بوده است، چرا در مستند ساختن اصل و اساس ادعا و تهمت بزرگی که به امام خمینی نسبت داده اید فقط به سندی که بی اعتباری آن نه تنها در اولین نگاه آگاهان بر مسائل حقوقی و تاریخی بلکه در نگاه هر فرد مبتدی نا آشنا به موازین حقوقی و شرعی ثابت می شود بسنده کرده اید ؟ شما که در سراسر نوشته خود با تأکید بر حقوق انسانی از حق و شأن مرجعیت و حق صاحبان اندیشه ولو برخلاف اندیشه مان باشند ، حتی به تصریح و تعبیر خودتان «از حق شمر بن ذی الجوشن » نوشته اید و از سیره پیامبر (ص) و امام علی (ع) سخن رانده اید با کدام میزان اخلاقی، معیار شرعی و حقوقی و یا وجدانی و انسانی بیش از 50 صفحه مطالبی را نوشته اید که پایه و اساس آن را همین ادعا و تهمت تشکیل می دهد، اما در مقام ارائه سند برای ادعایی بدین اهمیت و بزرگی در حق کسی مثل امام خمینی به گفته یک نفر از مخالفین امام در همین موضوع مورد مناقشه آن هم به نقل از یک فرد مجهول استناد کرده اید و آن را مبنای قریب به اتفاق مطالب و نتیجه گیری های بعدی تان در این دو نوشته قرار داده اید ؟ قطعاً نویسنده به لحاظ سوابق حوزوی و ادعاهای که در همین رابطه دارد، به خوبی واقف است که نه تنها در فقه اسلام و نظام حقوقی ایران بلکه در تمامی نظام های حقوقی معتبر، قول و شهادت مدعی به نفع خویش - حتی اگر عدالتش احراز گردد - پذیرفته نیست تا چه رسد به نقل خاطره گونه فردی که نامش مستعار و غیر واقعی است که او نیز نه بر اساس مشاهدات و مستمعات خویش بلکه بر اساس نقل فردی دیگر - که در این مسئله خود مدعی می باشد -  و او هم با ارجاع به منبع مجهول !!! آیا این است مبنای تحلیل و داوری نویسنده در تحقیقات مفصلی که وی وعده انتشار آن را داده است و این 50 صفحه را از نتایج و فواید آن پژوهش نامیده است؟ و آیا این است مقتضای رعایت حقوق انسانی و عدالت و انصاف و سیره نبوی و علوی؟!

توضیح این که نویسنده این دو اتهام نامه علیه امام ، تنها و تنها سندی که بعنوان مدرک ادعای جلوگیری از معالجه آیت الله شریعتمداری به فرمان امام ارائه کرده است نسبت دادن جمله ای به امام خمینی است - قلم از بیان آن شرم دارد - که نویسنده آن را به نقل از فردی مجهول با نام مستعار عبد الرحمن راستگو (تصریح بر این که نامش مستعار است از خود نویسنده می باشد) که او هم این جمله را به نقل از آقای صدر و او هم نه به استناد حضور خویش و استماع جمله مورد ادعا از امام ، بلکه با ارجاع ضمنی به منبعی مجهول و با تعبیر به اینکه «حتی یک مرتبه آقای خمینی گفته بود:..... » آن عبارت دروغ را به امام خمینی نسبت داده است. این اولین و آخرین سندی است که نویسنده ، به بازگویی این تهمت بزرگ به امام پرداخته و پیرامون آن و مقدمات و موخرات آن بیش از 50 صفحه مطلب نوشته است و جالب تر آن که نویسنده برای تصدیق و توثیق این منبع مستعار، به گفته آقای حسن شریعتمداری استناد کرده است که وی گفته «فرد مستعار مورد وثاقت بیت آیت الله شریعتمداری بوده است»!.

- یکی از بحث های مطرح شده ، بحث حصر ایشان در منزل است، آیا در این باره سندی دارید؟

انصاری: اسناد زیادی در این رابطه منتشر شده است . حصر ایشان در پی کشف طرح کودتای قطب زاده بوده است . در میان نامه های ایشان در این دوران چند نوبت تاکید شده، از حفاظتی که نیروهای نظام از ایشان می کنند راضی هستند و حتی تأکید به استمرار آن را از امام می خواهند ، و در مواردی هم از محدودیت های پیش آمده به واسطه حصر گله کرده و تقاضای رفع آن را کرده اند. در جواب تفصیلی به این موضوع هم مستنداً باید پرداخته شود . قبلا آیت الله بجنوردی بر تذکرات و تأکیدات مکرر امام به مسئولین قضایی و متصدیان حفاظت از آیت الله شریعتمداری نسبت به رعایت حال ایشان گفته اند که در جماران منتشر شده است.

اما در این مختصر جای این سوال وجود دارد: چرا نویسنده در عین حالی که رندانه کوشیده است تا از ورود به علل منتهی به حصر ایشان و مسایل حزب خلق مسلمان و خشونت و کشتار تبریز در غائله این حزب و قیام علما و مردم تبریز علیه آنان، و گسیل جمعی چماق به دست و مسلح به قم و ایجاد بلوا در این شهر از سوی این حزب، و ماجرای کودتای نوژه و اسناد ارتباطات آنها و ماجرای شیخ غلامرضا زنجانی، مهدوی و قطب زاده که منتهی به حصر ایشان گردید و اسناد وابستگی های فکری و سیاسی فرزند آن مرحوم، و مسائل مربوط به پرونده های ساواک و اسناد سفارت سابق آمریکا در ایران اجتناب ورزد به بهانه اینکه موضوع نوشته اش چیز دیگری است و لی در همین دو نوشته، اسناد یک طرفه متعددی را در همین موضوعات مطرح کرده و از حصر ظالمانه سخن گفته، امام و نظام را متهم به ظلم کرده است. این  هم شاهدی دیگر بر میزان پایبندی نویسنده به آئین عدل و انصاف و سیره بزرگان دین در انتساب اتهامات به افراد و دفاع از حقوق افرادی دیگر!

- نکته ناگفته ی دیگری دارید؟

انصاری: لازم است اشاره کنم که نویسنده در مطالب اخیرش بسیار کوشیده است تا نوشته خود را نقد و تحلیلی استدلالی و برمدار حقگویی ومستند و به عنوان فایده جنبی تحقیق علمی خویش معرفی کند اما برخلاف این ادعا هر خواننده منصفی با مرور اجمالی به این دو نوشته به وضوح در می یابد که با نوشته ای از جنس بیانیه های سیاسی غلیظ آن هم علیه امام و حاکمیت جمهوری اسلامی در دوران امام و پس از آن مواجه است که الفبای آداب و اخلاق پژوهش های مستند تحلیل علمی تاریخی در آن رعایت نشده است. عنوان انتخاب شده برای هر دو نوشته و تعابیر به کار رفته در آن و همچنین نوع و ماهیت خاطرات و مکتوبات گزینشی که ایشان به عنوان سند ارائه کرده است، همچنین تعابیری که ایشان در داوری ها و برداشت هایش از اسناد، در جای جای نوشته با نگاه خاص سیاسی خویش به کار برده، گواه بر این مطلب است. از این جهت پاسخ ادعاهای سیاسی نویسنده ، و ارزیابی اعتبار مستندات و استدلال های وی که به موجب آن امام خمینی و فرزند ایشان و جمعی دیگر را محکوم و برخی را تطهیر کرده و عده ای را ظالم و عده ای را مظلوم دانسته است؛ نیازمند پاسخی تفصیلی و مستند می باشد که امیدوارم در آینده نزدیک موسسه به آن بپردازد.

منبع: imam-khomeini.ir (پی دی اف، ۱۲۷ کیلوبایت)

-----------------------------------------------------------------------

 

معرفی مطلب فوق در بخش «آیت الله شریعتمداری» در صفحهٔ مناظرات مربوط به «شخصیت ها» در وبگاه کاوش:

(برای مراجعه به این صفحه بر روی تصویر کلیک کنید)

----------------------------------------------------------

به کانال کاوش در آی گپ بپیوندید: igap.net/iutKavosh

به کانال کاوش در تلگرام بپیوندید: telegram.me/iutKavosh

 

لینک کوتاه این صفحه: http://yon.ir/kavosh7196

 



News | by Dr. Radut

تحت نظارت وف بومی